16) ΚΑΙ ΜΕΤΑ , ΚΑΙ ΜΕΤΑ ;; + Καί μετά , καί μετά + Τό δεμένο τό σκυλί + Γορτύνιος νύν καί αεί + Τό κονάκι τού Κολοκοτρώνη + Καί τότε τί γίνεται ! + Oi καμπάνες +


                                          
                                ΚΑΙ  ΜΕΤΑ , ΚΑΙ  ΜΕΤΑ , ,

 Μοναχοκόρη  τήν  ειχε  η  θειά  -Διαμάντω  τήν  κόρη  της.  Φτωχικά  μεγαλομένη , αλλά  μέ  καλές  καί  ηθικές  αρχές. Καί  οταν  ηρθε  η  ωρα  η  καλή , βρέθηκε  στόν  δρόμο  της  ενα  καλό  παιδί  καί  σέ  λίγους  μήνες  τήν  πάντρεψε .                                                        
 Κι εκείνη με την σειρά της, και από την δική της ¨ καΐλα¨ που ήτανε μοναχοκόρη,τις  αραδιασε   τεσσερα  σερνικα     το  ενα  πισω  απο  το  αλλο  ζωη  ναχουνε.
 Για μια τέτοια φαμελιά όμως, τα έξοδα στην Αθήνα ήτανε πολλά. Τι να σου κάνει ένας ξερός μισθός του άνδρα της.
  Καλό παιδί και δουλευτής, αλλά τα έξοδα πολλά. Είχε δύο χέρια να δουλέψει, και έξι στόματα να θρέψει. Δύσκολά τα πράγματα! Για αυτό, αποφάσισε να μπει και η ίδια στη δουλειά, για να βοηθήσει τα οικονομικά τους.
  Η δουλειά, δεν είναι ντροπή, έλεγε και ξανάλεγε. Αλλά τα παιδιά τι να τα κάνει τα παιδιά; Βλέπεις η Αθήνα. δεν είναι χωριό, να τα αμολήσει  σιαπερα   στα  χωραφια.!
  Στην Αθήνα, όχι ο γείτονας, αλλά ούτε ο ίδιος ο αδερφός σου, δεν μπορεί να σου φανεί χρήσιμος, και να σου φυλάξει τα παιδιά σου. Για αυτο  έγραψε στην μάνα της!
  Μάνα της έγραφε, τι κάνεις ¨σιακάτου¨ στο χωριό ολομόναχη, και σε τρώει η ¨μοναξιά¨; Δεν έρχεσαι ¨σιαπανου¨ στην  Αθήνα, να μείνεις μαζί μας;
  Φτεράκισε η καρδιά της κυρά-Διαμάντως, άμα άκουσε για Αθήνα, που τόσα πολλά άκουγε, για ¨δαύτηνε¨.
  Σε λίγες ημέρες, φορώντας το μαύρο της μπαρέζι  δεμένο ψηλά-ψηλά, και με τις σφαγμένες της κοτούλες, μέσα στο κοφίνι, έπαιρνε το λεωφορείο για την Αθήνα. Τήραγε ολοτρόγυρα, για να ειδή αν την ζηλεύανε την ώρα που έμπαινε στο λεωφορείο, και η καρδιά της λαχτάραγε να φθάσει στη Αθήνα.
  Από τα μισά του δρόμου όμως, σαν κάτι να μην πήγαινε καλά. ασυνήθιστή από το αυτοκίνητο, ζαλίστηκε, και έταξε κερί στον Άγιο-Λιά, ώσπου να φθάσει. Στον Κηφισό, την περίμενε η κόρη της, και με ένα ταξί την πήγε στο φτωχικό της. Τρεις ημέρες ¨τάβλα¨ ήτανε η θεία-Διαμάντω, ώσπου να συνέλθει από την ζαλάδα του λεωφορείου, ανάθεμα το εκεί που βρέθηκε και εφτούνο. Και σαν ξεζαλίστηκε, και ¨σιλάρωσε¨, άνοιξε λιγούλι τα μάτια της, για να ειδή την πρωτεύουσα, που την άκουγε και τρέχανε τα σάλια της.
  Νόμιζε, ότι όλος ο κόσμος θα την καλοδεχότανε, και θα την καλώς όριζε, που ήτανε νεοφερμένη. Αλλά μπα! Τίποτα! Εκτός από  εκείνα τα λιμασμένα τα εγγόνια της, που ρημάξανε το κοφίνι με τις δίπλες, άλλος κανείς δεν την χαμπέρισε.
  Περπάταγε στον δρόμο, και κανείς δεν την χαιρέταγε. Από μόνη της δύο-τρεις φορές, χαιρέτησε τους περαστικούς. Και η κόρη της, την αποπήρε! Πάψε μωρή μάνα για λωλή θα σε περάσουνε! Γιατί λωλή; Γιατί μωρη κόρη μου, επειδή είπα καλημέρα; Του θεού δεν είναι η καλημέρα; Εεε;Ποιανου ειναι.
  Του θεού είναι βρε μάνα, αλλά εδώ στην Αθήνα, δεν την λένε ούτε στον θεό, της απάντησε εκείνη.
  Την άλλη μέρα η κόρη της, την κατατόπισε: που λες μάνα, εγώ πρωί-πρωί θα φύγω για την δουλειά μου. Εσύ θα κάτσεις με τα παιδιά, να τα προσέχεις. Δεν θα κάνεις τίποτα! Μόνο θα κάθεσαι!
  Ξημέρωσε η μέρα του θεού, και η θεία-Διαμάντω, βρέθηκε με τα, εγγόνια τα έλεγε στην αρχή, ¨βελξεβούλια¨ τα έλεγε ύστερα, κλεισμένη μέσα στους τέσσερις τοίχους. Μαθημένη στην ησυχία της, ξαφνιάστηκε λίγο, από τις φωνές τους. Χοροπηδάγανε τα σκασμένα, ούρλιαξε το ραδιόφωνο, ούρλιαξε και η τηλεόραση, βαράγανε και τα κατσαρόλια τα μούλικα, και της θείας-Διαμάντως της ερχόταν τρέλα. Αλλά τι να έκανε; Υπομόνευε! Πού θα μου πάει, έλεγε από μέσα της, θα συνηθίσω, και ύστερα θα ειδείς, τι ωραία που είναι η Αθήνα.
  Οι ημέρες  περνάγανε, και η θεία-Διαμάντω όμως, δεν μπορούσε να συνηθίσει. Φώναζε, μάλωνε, τα έλεγε ¨μουλοπιάσματα¨, αλλά εκείνα που να ησυχάσουν. Το χαβά τους! Βροντάγανε τις πόρτες, τσιρίζανε, κάνανε κολοτούμπες, και μέχρι τα πλακάκια της ¨χέστρας¨ ξηλώσανε. Και όταν αυτή τόλμησε να τραβήξει το αυτί του μεγαλυτέρου, αυτό εθύμωσε, της έβγαλε την γλώσσα, την έσπρωξε, μέχρι και………κωλόγρια την είπε.
  Φαρμακώθηκε η θεία-Διαμάντω, έκανε την καρδιά της πέτρα, και καρτέρηγε την κόρη της να γυρίσει από το εργοστάσιο. Και όταν γύρισε το βράδυ, πριν καλά-καλά δρασκελίσει την πόρτα, της είπε: κόρη μου,  το και το, με τα παιδιά σου. Το μεγάλο σου μάλιστα, με είπε και…..κωλόγρια.
  Σώπα καημένη μάνα, παιδιά είναι, σώπα και μην δίνεις σημασία, και καλόπιαστα λιγούλι, με καμιά ιστορία, με κάποιο παραμύθι, και που… είσαι, πρόσεχε να μην τους δημιουργήσεις τίποτα….,ψυχολογικά.
  Τι να έκανε και η θεία-Διαμάντω, είπε, ας δοκιμάσω, και βάλθηκε να κάνει κατά πώς της είπε η κόρη της. Και την άλλη μέρα, άρχισε να τα καλοπιάνει. Έστιψε το μυαλό της, να θυμηθεί καμιά ιστορία, κάποιο παραμύθι, να τα κάνει να ημερέψουνε.
  Αλλά κάθε φορά που τελείωνε το παραμύθι, τα... Βελζεβούλια χοροπηδάγανε γύρω της, και ούρλιαζαν όλα μαζί. Και μετά; Και μετά; Και μετά; Και μετά; Άιντε πάλι από την αρχή, να πιει μια γουλιά νερό που κόλλησε η γλώσσα της, άιντε να ξαναστίψει το μυαλό της η θεία-Διαμάντω, να θυμηθεί και άλλη ιστορία.
  Δεν προλάβαινε να τελειώσει, και την άλλη, και την άλλη ιστορία, και δόστου πάλι τα βελζεβούλια. Και μετά, και μετά; Ύστερα, αρχίσανε να την τραβάνε από το φαρδοφούστανο της, ουρλιάζοντας και χοροπηδώντας. Η θεία-Διαμάντω, δεν άντεξε! Άρχισε να ζαλίζεται! Την έπιασε ένα  ίλιγγος! Της ήρθε μια ¨σωσμάρα¨! Παραπάτησε, και σωριάστηκε φαρδιά-πλατειά, κάτου στα πλακάκια.
  Παναγία μου φώναξε! Και τηραγε σε καμιά γωνιά να ειδεί το εικόνισμα. Αλλά που τέτοιο πράγμα! Στην Αθήνα το εικόνισμα, δεν ήταν πια της μόδας! Είχε χτυπήσει και λίγο, κοντά στο ριζαυτι¨  Ζαλιστηκε  και  εβλεπε  το  ταβανι να  γυριζει  σαν σβουρα . 
  Μισόκλεισε τα μάτια της για να ηρεμήσει, αλλά που; Τα βελζεβούλια χοροπηδάγανε γύρω της, κραυγάζοντας και γελώντας για το πάθημα της. Πάει, σώθηκε το καντήλι μου σκέφτηκε.
  Σταυροκοπήθηκε, και περίμενε τον χάρο να την πάρει. Και εκεί, πάνω στην θολούρα της, σαν λίγο να ….αναζούπωσε. βρήκε λίγη δύναμη, άπλωσε το χέρι της, και ώ, μα την αλήθεια, έπιασε  την μαγκούρα της. Την έσφιξε καλά-καλά, και μόλις ¨καρδάμωσε¨, την στερέωσε κάτω, και ανασηκώθηκε.
  Αλλά τώρα, δεν ήταν η καλή και υπομονετική γιαγιά. Τώρα ήτανε άγρια, και το μάτι της γυάλιζε. Σήκωσε την μαγκούρα της, και άρχισε να κοπανάει τα βελζεβούλια, όπου τα πετύχαινε. Στην πλάτη, στα χέρια, στα πόδια, στα πλευρά. Πού σε πονεί και πού σε σφάζει. Και εκείνα, τρομαγμένα, ησύχασαν και…….λουμωξανε άλλα εδώ και άλλα εκεί. Κάτω από τα κρεβάτια. Πίσω από την πόρτα. Επάνω στην ντουλάπα. Τρομαγμένα, γιατί τώρα η γιαγιά, έπαιρνε εκδίκηση για όσα τράβηξε, για όσα της κάνανε. Και δεν αστειευότανε! Α μα πια! Ησυχάσανε για λίγο, αλλά η θεία-Διαμάντω καλού-κακού, την μαγκούρα από το χέρι, δεν την…… εντωνε.
  Παλιομούλικα, θα σας φτιάξω εγώ τα…….ψυχολογικά σας, έλεγε κάθε τόσο, κουνώντας άγρια την μαγκούρα της.
  Ως που το απόγευμα, φάνηκε να έρχεται η κόρη της, από την δουλειά της.
  Η θεία-Διαμάντω, με το σακούλι στην πλάτη, την καρτέρηγε  όρθια, πίσω από την πόρτα. Και όταν αυτή άνοιξε, η θεία-Διαμάντω πετάχτηκε έξω, και έφυγε πιλαλώντας. Η κόρη έμπαινε, και η μάνα έφευγε, τρέχοντας και συγχυσμένη.
  Μάνα, μωρή μάνα, πρόλαβε να φωνάξει η κόρη της. Πού πας, γύρισε πίσω! Αλλά η μάνα της δεν άκουγε, και μόνο μια δυο φορές, κούνησε την μαγκούρα της, σαν αποχαιρετισμό,     Εφτασε στην  στροφη   του  δρομου  πηλαλωντας χωρις  ουτε  πισω  της  να  τηραξει .    Ενα  ταξί  πήρε   γιά  τόν          Κηφισό, και με το πρώτο λεωφορείο, ξαναγύρισε στο χωριό της.
  Το βράδυ, ήρεμη στο φτωχικό σπιτάκι της, παρέα με το αναμμένο τζάκι της, και με τη φωτογραφία του μακαρίτη της κάτω από το εικόνισμα, λιβάνιζε την καμαρούλα της, για να ξορκίσει εκείνα τα…. να   ειδείς πως τα είπε η κόρη της, -α ναι- τα…..ψυχολογικά των εγγονιών της.
                                                                                                            ΛΕΩΝ. ΑΝΔΡΙΑΝΟΣ
==========================================================================

                                                         ΤΟ  ΔΕΜΕΝΟ  ΤΟ  ΣΚΥΛΙ 

       Στά  Καρυτινά  τά  περιβόλια,  εκεί  πού  η  Κεφαλόβρυση μέ  χρυσάφι  της  τό  νερό  της,  επότιζε  τά ποτιστικά  καί   πρασίνιζε  ο  τόπος  από  τά  αραποσίτια  καί  τά  αλλα  μποστανικά   εκεί  πού  οι  νερόμυλοι  αλέθανε  τό  γένημα  τραγουδώντας  μονότονα,  τό   γρού-γρού  τους  καί  τό  νερό  χανότανε  μέσα  στή....χούρχουρη,  εκεί  πού  η  ψυχή  μου  καί  η  ηλικία  μου  ,αγκάλιαζε,  τόν  μικρό  αυτό  παράδεισο -- εκεί  εχω  αφήσει  ενα  κομάτι  από  τήν  παιδική   ζωή  μου-- δέν  μού  ελλειπε  τίποτα  ουτε  πού  μέ  εννοιαζε καί  αν  ακόμα  περπάταγα  ξυπόλητος , πάνω  στό  καυτερό  χώμα, ντάλα  μεσημέρι  τό  κατακαλόκαιρο, πότε  μαζεύντας  καβούρια  από  τό  μυλάβλακο  ,πότε  φραγκόσυκα  από  τίς  γύρω φραγκοσυκιές          Εκεί  εννοιωθα  απόλυτα  κύριος  καί  ανέμελος  ,γυρίζοντας  μέσα  στήν  κάψα,  μέ  τό  κουρεμένο ..κουρεμπάτσα  κεφάλι  μου  από  τό  προβατοψάλιδο  τής  μάνας  μου πού  οσο  καί  νά  προσπαθούσε  η  μακαρίτισα  δέν  κατάφερνε  νά  μήν  μού  αφήσει  τίς  λεγόμενες ..μάντρες  στήν  κούτρα  μου  καθώς  καί  κάποιο  σημάδι  γιατί  τό  ρημάδι  τό  ψαλίδι  δέν  εκοβε  καί  παραπήρε. Καί  αφού  αποκαμωμένος  γύριζα, τό  ειχα  χούι  τό  μεσημέρι  νά  πετροβολήσω τήν  μεγάλη  καρυδιά ,καί  μέ  τά  λίγα  καρύδια η  κάποιο  κλεμένο ...λουμπούσι  νά  χορτάσω  τήν  πείνα  μου  χωνεύοντας  από  τό  νερό  τής  Κεφαλόβρυσης  πού  αχόρταγα  επινα  μέ  τίς  χούφτες  μου.      Τό  πετροβόλημα  τής  καρυδιάς  γινότανε, παρά  τό  αγριο  γαύγισμα  ενός  μαντρόσκυλου  πού  ητανε  δεμένο  παραπέρα.  Αφριζε  τό  κακόμοιρο , λύσαζε  , εδειχνε  τά  κοφτερά  δόντια  του , αλλά  δεμένο  οπως  ητανε  υί  μπορούσε  νά  μού  κάνει?


   Αυτό  εκμεταλευόμουνα  καί  εγώ  καί  εχοντας  τήν  σιγουριά  αυτή ,εκτός  από  τήν  καρυδιά      τού  εστελνα  καί  αυτουνού  καμμιά  πέτρα  ετσι  γιά  νά  μήν  εχει παράπονο  κάνοντας  χάζι  μέ  δαύτο .    Οπότε  κάποια  ημέρα  τήν  συνηθισμένη  μου  ωρα , βρέθηκα στό  φράχτη  τής καρυδιάς  μέ  τό  δεμένο  τό  σκυλί .   Μέ  τήν  πρώτη  πέτρα  πού  τού  εριξα .....    δέν  χρειάστηκε  αλλη , βλέπω  τό  αγριεμένο  μαντρόσκυλο--πού  ειχα  ανοίξει  λογαριασμό  μαζί  του-μέ  ενα  σάλτο  νά  πετάγεται  νά  φτάνει  τόν  φράχτη  καί  μέ  ενα  αλλο , νά  τόν  πηδά  καί  νά  μέ...τσουκλώνει  στό  κυνήγι.   Δρόμο  παίρνω  δρόμο  αφήνω  καί  βαστάτε  ποδαράκια μου  πού  λέει  κι  η  παροιμία.  Πού  βρήκα  τήν  δύναμη  νά  γίνω  μπουχός  γιά  νά  γλυτώσω  από  τό  λυσασμένο  μαντρόσκυλο , ουτε  πού  τό  ξέρω.  Οχι, οχι  αυτό  πού  πέρασε  από  μπροστά  σας  δέν  ητανε  πύραυλος  , εγώ  ημουνα  πού  πηλάλαγα  γιά  νά  γλυτώσω από  τό  λυσασμένο  μαντρόσκυλο  καί  πού  ανάθεμά  τονε  πού  τό  αφησε...λυτό..!!!             
                                       
                                                                ΛΕΩΝΙΔΑΣ  Η  .   ΑΝΔΡΙΑΝΟΣ
=========================================================================



       ΓΟΡΤΥΝΙΟΣ....ΝΥΝ  ΚΑΙ  ΑΕΙ...!!!!!τ
 Τώρα  πού  κατάκατσε  ο  κουρνιαχτός  ( ο  μπουχός ) τών  δημοτικών  εκλογών, τώρα  πού  καταφέραμε  νά  παντρολογήσουμε -αλλες  μέ  τό  ζόρι καί  αλλες  μέ κοινή  συναίνεση -τίς  γειτονικές  Κοινότητες, τώρα  πού  οι  εκλεκτοί  αναπαυονται  στίς < δάφνες  τους> καί  οι  αλλοι  τό  < φυσάνε > καί  δέν  κρυώνει  ηρθε  νομίζω  η  ωρα  νά  ειδούμε  τά  πράγματα  ψύχραιμα  καί  νηφάλια.  Δέν  ξέρω  καί  δέν  θέλω  νά  σχολιάσω,  καί  ουτε  νά  πάρω  θέση- αλλωστε  δέν  εχει  σημασία  πιά -αν  εχετε  πεισθεί  η  οχι  , οτι  ο  Καποδίστριας  θά  αλλάξει  τά  πράγματα  πρός  τό  καλίτερο, οπως  υποστηρίζουν  οι  μέν ,η  θά  εχουμε  μία  από  τά  ιδια, ισως  καί  χειρότερα, οπως  αντιτείνουν  οι  δέ.
         Αυτό  θά  τό  δείξει  σύντομα  καί  ξεκάθαρα  ο  χρόνος  πού  θά κυλήσει καί  πού  βέβαια  θά  ειναι  αδέκαστος πρός  κάθε  περίπτωση.  Ας  ευχηθούμε πάντως  νά  ειναι  τό  καλίτερο  καί  ας  περιμένουμε .Ειναι  ομως  κάτι  - ενα  αγκαθάκι-  πού  μέ  προβληματίζει, πού  μέ  πικραίνει, καί  πού  συμπαθάτε  με,  τό  βλέπω  λίγο  αχώνευτο, εως  καί  αξεπέραστο.  Ειναι  εκείνο  τό αρθρο  τού  Νόμου- τό  δολερό -πού  μέσα  στήν  θολούρα  τών  εκλογών  πέρασε  απαρατήρητο. Τό  αρθρο  εκείνο,πού  διαιρώντας καί  καθιερώνοντας  τά  ορια  τής  επικράτειας  σέ  Δήμους,  καταργεί  ετσι  ψυχρά καί  ανάλγητα  τίς  Κοινότητες  αλλά  καί  αυτές  τίς Επαρχίες  ακόμα. Τό  πήρατε  χαμπάρι  πατριώτες,  οτι  ειμαστε  Γορτύνιοι  ...υπό  προθεσμία καί  μέχρι  τό  τέλος  τού  Δεκέμβρη ;  Κάνετέ  τους λοιπόν τό  μνημόσυνο καί  υό  συλείτουργο  μαζί.  Πέρασαν  καί  εφυγαν.  Τά  πήρε  καί  τά  σήκωσε  -συγνώμη -τά  κατήργησε  ο  νόμος  τού  Καποδίστρια.

       Αντίο  καλή  μου  Κοινότητα ! Αντίο  γλυκειά  μου  Γορτυνία !Τέρμα  καί  παρελθόν  μάς  εγιναν  πατριώτες  μου  πρώην ...Γορτύνιοι.Τά  εβαλε  στό  χρονοντούλαπο  τής  λησμονιάς  ο  νέος  Νόμος   Σβύστε  τα  από  τό  λεξιλόγιό  σας  καί  από  τό  συναίσθημά  σας,  εάν  σάς  ειναι  μπορετό. Τώρα  θά καταγόμαστε  από  τόν  οικισμό  τόν  τάδε  καί  από  τόν  Δήμο  τόν  δείνα.Τί  κρύο πράγμα  θεέ  μου! Πώς  νά  τό  συνηθίσεις!  Ο  Γορτυνιακός  χώρος,  πού  μέχρι  τώρα  μάς  εσμιγε,  εγινε  κομάτια , Καί  χωριστήκαμε . Ο  ενθουσιασμός καί  τό  κρυφοκαμάρωμα  πού  νοιώθαμε, λέγοντας  οτι  ειμαι  Γορτύνιος, τώρα  πάει !  Ξεφούσκωσε.  Ο  θαυμασμός  καί  η  αναγνώριση  - κάτι  σάν  παράσημο-  πού   εισπράταμε , πιστεύω  πολλοί  πιστεύω  ολοι,  γιά  τό  σπινθηροβόλο  Γορτυνιακό  πνεύμα,  τώρα  πάει  περίπατο  Μαζί  μέ  τήν  κατάργηση- θάνατο- τής  επαρχίας  Γορτυνίας.  Ουτε  καί  τό  γνωστό  καί  πανελλήνια  καθιερωμένο  ευφυολόγημα  <ΕυρωπαΪκή  Γορτυνία >  θά  φτουρίσει. Πάει  καί  αυτό.  Τό  χάσαμε ,οπως  χάσαμε  καί  τήν  Γορτυνιακή  μας  ταυτότητα, πατριώτες  μου πρώην  Γορτύνιοι. Τουλάχιστον  οσοι  καμαρώναμε  γιά  τήν  καταγωγή  μας .  Καί  πιστεύω  πολλοί .  Καί  πιστεύω  ολοι . Καί  θά  μάς  μείνει  τούτο  τό  Γορτυνιακό  ευαγγέλιο, τό  φύλλο  τής  Φωνής  τής  Γορτυνίας  μόνη  απόδειξη, γιά  νά  μάς  θυμίζει  τήν  υπαρξή  της  ενδοξης  καί  κακοτράχαλης  τό πάλε  ποτέ  Γορτυνίας.  Μόνη  καί  μόνιμη  αιτία  καί  αφορμή, για  νά  βουρκώνουνε  τά  μάτια  μας  ξεφυλίζοντας  το.  Αλλά  ο  εκσυγχρονισμός  -πανάθεμά  τονε- δέν  σταματάει  εδω.  Πάει  καί  παραπέρα ! Καί  χτυπάει  τό  συναίσθημα. Χτυπάει  τίς  ρίζες  στήν  ρίζα  τους , τά  χωριά  μας  δηλαδή,  πού  καί  εκείνα, θά  πρέπει  νά  τά  μετονομάσουμε, σέ  ...οικισμούς. Καί  ετσι  σέ  μιά  νύχτα  ,θά  μεταμορφοθούνε  σέ  οικισμούς  καί  από  επαρχία  σέ  Δήμο . Πιάσε  τό  αυγό  καί  κούρευτο  δηλαδή ! Ευκολο  ειναι ; Τό  μπορείτε  πατριώτες  μου  πρώην..Γορτύνιοι;  Χλωμό  αχρωμο  καί  κολοβό τό  βλέπω . Εγώ  τουλάχιστον  ορκίζομαι  στόν...ευγενή  τίτλο  τού  Γορτύνιου, δέν  πρόκειται, καί  δέν  τό  βάζω  στόν  νού  μου ,νά  τόν  απαρνηθώ  καί  νά  τόν  αποποιηθώ.  Καί  πιστεύω  οτι  καί  αλλοι πολλοί  θά  σκεφτείτε  σάν  εμένα.  Τέτοιο  πράγμα  πατριώτες  μου  δέν  τό  μπορώ.Πιστέψτε  με  δέν  τό  αντέχω. καί  γιά  τούτο  , σηκώνω  διαμαρτυρόμενος πρώτος , τήν  σημαία  τής  συναισθηματικής  καί  πατριωτικής  ανταρσίας   καί  απερίφραστα  δηλώνω :
               ΓΟΡΤΥΝΙΟΣ....ΝΥΝ  ΚΑΙ  ΑΕΙ....!!!

                                         ΛΕΩΝΙΔΑΣ   Η.  ΑΝΔΡΙΑΝΟΣ
    (δημοσιευτηκε  στήν  εφημερίδα Φωνή  τής  Γορτυνίας  -Νοέμβριος  1998)
=========================================================================


 
ΕΤΣΙ  ΕΖΩΝΤΑΝΕΨΕ  ΤΟ .....ΚΟΝΑΚΙ   ΤΟΥ
ΤΟΥ  ΘΡΥΛΙΚΟΥ  ΓΕΡΟΥ  ΤΟΥ  ΜΟΡΙΑ  ΤΟΥ
            ΘΕΟΔΩΡΟΥ   ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ 
   

Η ευαισθησία  μου  , στά  εθνικά  καί  ιστορικά  μας θέματα  , μέ  εκανε  διαβάζοντας  καί  ερευνώντας , νά  εντοπίσω σέ  κακή  κατάσταση  τό  σπίτι  τού  θρυλικού  Γέρου  τού Μοριά  τού  ΘΕΟΔ.  ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ , μέσα  στό  ελατοδάσος  τού  Μαινάλου , στό  Λιμποβίσι   Αρκαδίας.  Βρίσκοντας ... τό  κονάκι  (ετσι  τό  ελεγε  ο  ιδιος ) τού  Γέρου σέ  ερειπωμένη  κατάσταση , ενοχλήθηκα , καί  αμέσως  εσήμανα  συναγερμό  δημοσιεύοντας   αρχικά  μία  επιστολή  στήν  εφημερίδα  Η  ΦΩΝΗ  ΤΗΣ  ΓΟΡΤΥΝΙΑΣ  ( φύλλο 917  Ιανουάριος  1987 )  , ζητώντας  συμπαράσταση  γιά  τήν  συγκρότηση  μίας  προσωρινής  επιτροπής , προσφέροντας μάλιστα , καί  10.000  χιλ.  δραχμές  γιά  τά  πρώτα  εξοδα , χωρίς  δυστυχώς νά  εχω  καμμία  ανταπόκριση , καί  από  αλλους  Αρκάδες .    Η  αδιαφορία  αυτή , μέ  επείσμωσε , καί  υπέβαλλα  υπόμνημα ( 18-9-87 ) στό  ιδιαίτερο  γραφείο τής  τότε  Υπουργού  Πολιτισμού ,  ΜΕΛΙΝΑΣ  ΜΕΡΚΟΥΡΗ ,αλλά  καί  μέ  αυτοπρόσωπη  παρουσία  μου  στό  γραφείο της  στό  οποίο  μέ  εκάλεσε , γιά  περισσότερες  πληροφορίες , γιατί  ακόμα  καί  οι  υπηρεσίες  αγνοούσαν  τήν υπαρξη αυτού  τού  μνημείου τής κλεφτουριάς , τό  οποίο  ητανε  ξεχασμένο , οχι  μόνο  από  τήν  επίσημη  πολιτεία , αλλά  καί  από  τίς  τοπικές  αρχές , κοινότητα η Δήμο .  Η  ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ ,  εδωσε  εντολή στίς  υπηρεσίες  τού  Υπουργείου  της , γιά  περαιτέρω  ερευνες , δίδοντας  εντολή  νά  γίνεται  κοινοποίηση  καί  σέ  εμένα .              ( παραθέτω τό υπόμνημα πού υπέβαλα στό ιδιαίτερο  πρωτόκολο  τής Υπουργού  )      



                                     Τό  παρακάτω  εγγραφο ειναι  τό  τελευταίο  από  τά  πέντε  της  αλληλογραφίας  μου μέ  τό  Υπουργείο  Πολιτισμού , στό  οποίο  μού  ανακοινώνει  τήν  αποδοχή  τού  αιτήματός  μου , καί κηρύσεται  διατηρητέο  τό  σπίτι  τού  θρυλικού  ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ , καθώς  καί ο παρακείμενος  ιστορικός  ναός  τού  Αγίου   Ιωάννου .                            


  Η  επιτυχία  ητανε  μεγάλη  , αλλά  καί  η  εγνοια  μου  μεγαλίτερη , διότι επρεπε  νά  βρεθούν  τά  αναγκαία  χρήματα γιά τήν  αναστήλωσή  του .  Οντας πρόεδρος  τού  πατριωτικού  Συλλόγου  ο  ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ  τού  Ελληνικού , εκανα  μία  πρόταση  στό  ΔΣ ,καί  επήραμε  τήν  απόφαση  καί  ανακηρύξαμε  τόν  πατριώτη  ΠΑΝ. ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟ .... ως Γορτυνιάρχη,  κατά  τό  πρότυπο  τού ...πλανητάρχη ( βλέπε  εφημερίδα ΤΑ  ΝΕΑ  ΤΟΥ  ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ  φύλλο  12  Αυγουστος  1992 ).  Ετοίμασα  μία  σχετική  τιμητική  πλακέτα , καί  μετά  από  επίμονες  προσπάθειες , εκατάφερα  νά μέ  δεχθεί στό  γραφείο  του στήν  πλατεία Κλαυθμώνος ,οπου  τού  επέδωσα  τήν   πλακέτα , καί  τού  εθιξα  τό  θέμα  αναστήλωσης τού  σπιτιού  τού  Κολοκοτρώνη .Ο  εξαίρετος αυτός  πατριώτης  εδειξε  ζωηρό  ενδιαφέρον  , καί  επί  τόπου , εκάλεσε  στό  τηλέφωνο τόν  αρχιτέκτονα  Σόλωνα Κυδωνιάτη , δίνοντάς  του  εντολή , νά  εκπονήσει  τήν  μελέτη  τής  αναστήλωσης  τού  σπιτιού  τού  ΘΕΟΔ.  ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ , αναλαμβάνοντας  ολο  τό  κόστος  τής  δαπάνης .  Τόν  χιλιοευχαρίστησα ,καί  εφυγα ...πετώντας  από  τήν    χαρά  μου , γιά  τήν  τόσο  μεγάλη  αυτή  επιτυχία .
                   Μετά  τήν  ολοκλήρωση  τής  αναστήλωσης τού  σπιτιού  τού  ΘΕΟΔ, ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ , τό  ξεχασμένο Λιμποβίσι εγινε , καί  ειναι  καί  σήμερα  πόλος  ελξης  καί  προσκυνήματος από  χιλιάδες  Ελληνες  καί  ξένους . Δέν  υπάρχει  εκδρομή  στήν  Πελοπόννησο, δέν  υπάρχει  τουριστικό  γραφείο , πού  νά   μήν  εντάσει  στό  πρόγραμμά  του  επίσκεψη  στό  σπίτι   τού ΘΕΟΔ.  ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ Αποκορύφωμα  τής  αναγνώρισης  αυτού  τού  ιστορικού  δημιούργήματος ,αποτελεί  καί  τό  γεγονός  οτι  ο Κων. Αγγελόπουλος  ( υιός τού Παναγιώτη ) , εδιάλεξε  καί  ετέλεσε τόν  γάμο  του στόν  ιστορικό  ναό  τού  Αγίου Ιωάννου , μέ  τήν παρουσία  ολης  τής  ανώτερης  πολιτικής  καί  οικονομικής  εξουσίας  τού  τόπου .  Σίγουρα  ,η  ψυχή  τού  Γέρο- Κολοκοτρώνη  θά  βλέπει , καί  θά  αγάλεται  από  εκεί  ψηλά  πού    μάς  παρακολουθεί , ανησυχώντας  γιά  τήν  τύχη  τού   πολυαγαπημένου  του  Μοριά .
                      




                           ΛΕΩΝΙΔΑΣ   Η.  ΑΝΔΡΙΑΝΟΣ 

πρώην πρόεδρος Συλλόγου ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ Ελληνικού

  ==============================================


  ==============================================

                               ΟΙ   ΚΑΜΠΑΝΕΣ.

Από μικρό παιδί θυμάμαι τίς καμπάνες τού χωριού μου. Τίς ακουγα νά αχολογάνε, ανάλογα μέ τήν αιτία η τό μήνυμα πού ηθελαν νά μεταδώσουν. Τό αυτί μου ειχε εξοικειωθεί μέ τον ηχο τους, καί  αναγνώριζε ολα τά νοήματα καίτήν γλώσσα τους! Γιατί γλώσσα εχουν καί οικαμπάνες, μεταφορικά αλλά καί πραγματικά. Αρκεί νάξέρεις νά τίς καταλάβεις. Ο ηχος τους, πότε ευφρόσυνος, πότε λυπητερός, πότε αγωνιώδης, πότε συνθηματικός. Οταν χτυπάνε γιά θάνατο...απ' τό καμπαναριό,  κατάματρο, οι καμπάνες μας τόν βάφουν τόν αγέρα, κατά πώς λέει ο ποιητής. Οταν βαρούνε βιαστικά, πυρκαϊά, εκτακτο συμβάν,  οταν βαρούνε αργά νωχελικά,πού σημαίνει κινητοποίηση, προσωπική εργασία, ( εξέλαση), τών χωριανών, γιά καθάρισμα κοινοχρήστων χώρων η οτι αλλο!! Στά αυτιά μου, ακούω τόν ηχο τους, οταν βαράγανε ορισμένη ωρα γιά τό σχολείο,τότε πού ενα μπουλούκι ξυπόλητα μαθητούδια, ξεχυνόμαστε στούς δρόμους, μέ τίς σάκκες στόν ωμο. Αλλά θυμάμαι καί νοσταλγώ, εκείνο τόν γλυκό εσπερινό, τά ησυχα καί ηρεμα εκείνα δειλινά, πού ο ηχος τους,τρόμαζε καί σκόρπιζε τά σπουργίτια, αλλά καί στην λειτουργία, κάθε Κυριακή η γιορτή!

Πρώτη, δεύτερη, τρίτη η πανηγυρική καμπάνα τής δοξολογίας.  Δόξα σοι τώ δείξαντι τό φώς! Θυμάμαι, εκείνο τόι ρυθμικό, ντάν,ντάν,ντάν, πού ο γεροπαπάς, τό ερμήνευε, ως...τόν αδάμ, τόν αδάμ, τόν αδάμ, αδάμ, αδάμ!!  Ο  εσπερινός γλυκός ηχος τής καμπάνας, εδονούσε τήν ψυχή μου, καί απάλυνε τίς εννοιες της. Σταμάταγαν ολοι τίς σκέψεις τους, καί στρέφανε τό πρόσωπό τους, κατά τήν μεριά πού ερχότανε ο ηχος, καί σταυροκοπούμενοι, αναρωτιόντανε: Τί γιορτή εχουμε αυριο ; Ειρηνικό σύμβολο οι καμπάνες,γέμιζαν τόν αιθέρα, μέ τόν ηχο τους, καί εδιναν τόνοι καί χρώμα στίς διάφορες εκδηλώσεις, μά χαρές, μά λύπες ησαντε αυτές. Σέ κάθε ειδους πανηγυρισμούς, ακόμα καί τών εθνικών μας νικών στήν Βόρειο Ηπειρο, γέμιζαν μέ εθνική υπερηφάνεια, τίς καρδιές τών Ελλήνων.

Τήν πήραμε τήν Κορυτσά!! Επεσε τό Τεπελένι!!

Οι καμπάνες στό χωριό κυρίως, αντικαθιστούσαν τά ρολόγια, τά ραδιόφωνα, μεταδίδοντας κάθε μήνυμα μέ τόν δικό τους τρόπο. Πασχίζαμε εμείς παιδιά,καί ητανε διασκέδαση, οταν βρίσκαμε τήν ευκαιρία, γιά ενα, εστω καί λίγο καμπανοχτύπημα

καί πολλές φορές,στεκόμαστε υπομονετικά στήν ουρά γιά νά ερθη η σειρά μας. Μόνη εξαίρεση η Μεγάλη Παρασκευή,οταν η καμπάνα βάραγε, ασταμάτητα, ολη τήν ημέρα. Τήν χορταίναμε τότε, καί ησυχάζαμε!! Στίς ημέρες μας,κανένας σχεδόν δέν βαράει τίς καμπάνες. Ουτε κληρικός, ουτε λαϊκός! Τίς βαράει μόνος του ο αυτόματος ψυχρός μηχανισμός, ρυθμισμένος, καί κρυμένος στό καμπαναριό τών εκκλησιών. Εκτός εάν εχεις τήν τήν τύχη νά βρεθείς, σέ κάποιο μικρό καί ταπεινό ερημοκλήσι,στήν κορυφή κάποιου βουνού. Στίς πόλεις μάλιστα,κάποιοι ενοχλούνται, από τίς κωδωνοκρουσίες, αντδρούν, διαμαρτύρονται, καί εχουν φτάσει, ακόμα καί στά δικαστήρια. Εμένα , αν μέ ρωτήσεται, τό καμπανοχτύπημα, δέν τό εχω χορτάσει, καί μού εχει μείνει απωθημένο. Βρήκα ομως τήν ευκαιρία, καί εβγαλα τό ...αχτι μου, οταν βρέθηκα σέ ενα μικρό χωριό τής Βουλγαρίας, εξω από τήνΣόφια, στό πάρκο μέ τίς καμπάνες! Εκεί σέ αυτόν τόν πολύ ομορφα διαρυθμισμένο χώρο, ειδα μαζευμένες τίς περισσότερες καμπάνες. Εκατόν πενήντα εννέα εμέτρησα, κρεμασμένες χαμηλά,εδώ καί εκεί μέσα στό πάρκο,περιμένοντας ενα χέρι νά τίς βαρέσει.

-Ειναι ενα συμβολικό μνημείο ειρήνης, πού εχει φτιάξει η Βουλγαρική πολιτεία,καί εχουνε στείλει συμβολικά ολα τά κράτη από μία καμπάνα,γιά νά σημαίνουν μία-μία αλλά καί ολες μαζί αδερφωμένες, γιά τήν πολυπόθητη παγκόσμια ειρήνη. Κάθε φιλειρηνική ώρα, βεβαίως καί από τήν Ελλάδα μας,καμπάνες κάθε μεγέθους, μικρές-μεγάλες κάθε ηχου, καμαρωτές καί κρεμασμένες, προκαλούν τούς τουρίστες νά κάνουν ενα καμπανοχτύπημα, γιά τήν παγκόσμια ειρήνη. Καί ητανε πρωτότυπο,καί ασυνήθιστο, νά βλέπεις ανθρώπους, απόλ διάφορες φυλές τής γής, νά βαράνε τίς καμπάνες ολοι μαζί, καί υστερτα νά αγκαλιάζονται καί νά φιλιούνται, δείχνοντας αδερφωσύνη, καί οτι τίποτα δέν τούς χωρίζει!

-Κλείνοντας ετούτη μου τήν γραφή, γιά τήνιστορία νά σημειώσω,οτι πατρίδα τής καμπάνας ειναι η Καμπανία τής Ιταλίας,γνωστή αλλωστε απόι τό περίφημο κρασί της, τόν καμπανίτη. Η μεγαλύτερη ομως καμπάνα τού  κόσμου, βάρους 220 τόνων,ευρίσκεται στήν Μόσχα  καί ποτέ δέν εβάρεσε,καί κανένα αυτί δέν ακουσε τόν ηχο της,γιατί απλούστατα, τό πελώριο βάρος της, δέν επιτρέπει νά κρεμαστε΄θι από πουθενά κάτι πού οι κατασκευαστές δέν υπολόγισαν. Στήν χώρα μας οι μεγαλύτερες καμπάνες, ειναι στήν Ρωσική εκκλησία στήν οδό Φιλελλήνων, καί στήν Ρωσική μονή Αγίου Παντελεήμονος τού Αγίου Ορους.

-Τίς θυμήθηκα φίλοι μου τίς καμπάνες, καί σάς...καμπάνιασα τό κεφάλι, διότι οταν τίς ακούω, μού ξυπνάνε μέσα μου, μνήμες πολλές μνήμες, οπως σέ ολους μας, ευχάριστες, αλλά καί πολλές δυσάρεστες!

                                   ΛΕΩΝΙΔΑΣ Η.  ΑΝΔΡΙΑΝΟΣ

                                 andrianosleonidas.blogspot.com


 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                          

                                            



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου