ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ( στά πέτρινα τά χρόνια)

                                                                                                                                               1217


Τό πετρόχτιστο κόσμημα  τού χωριού μας, πού στέκει καμαρωτό κάπου75 χρόνια , καί στολίζει τήν πλατεία του. Οπως ολα τά σχολεία, ειναι καί τούτο γεμάτο από μαθητικές αναμνήσεις, από ονειρα πολλών πατριωτών μας, πού ειχανε τήν τύχη νά  κάτσουνε στά θρανία του ,καί νά κάνουνε τό πρώτο αχνάρι, γιά νά μπούνε στήν μεγάλη λεωφόρο τής γνώσης ,καί στό φωτεινό μονοπάτι τής προόδου.  Κάτω από δύσκολες - τίς πιό πολλές φορές -συνθήκες, μικροί μαθητές, βιώσαμε τήν μαθητική  μας ηλικία, καί αφήσαμε κομάτι τών αναμνήσεών  μας ,σέ τούτο τό ομορφο  σχολείο , καί πού κάτω από τήν επίβλεψη αξιων δασσκάλων μας , εθεμελιώσαμε τά ονειρά μας , γιά τήν παραπέρα ζήση μας. Στέκει εκεί βουβό καί αμίλητο, ισως καί περιφρονημένο, περιμένοντας μάταια ,νά ξαναζήσει τίς μεγάλες δόξες του, ενώ εχει πολλά νά ειπεί, αλλά περιμένει κάποιον αλλον ,νά μιλήσει!!

  Αυτός ο κάποιος αλλος, εσκέφθηκα πώς θά μπορούσε νά ειμαι εγώ, πού θά τό ιστορήσω, σάν ελάχιστη υποχρέωση , γιά τήν εξάχρονη φλοξενία μου στίς παγερές -τότε- αιθουσές του, καί πού τίς ζέσταιναν μόνο οι παιδικές φωνές , από τό πλήθος, τό μεγάλο πλήθος ,τών 155 μαθητών πού ειμαστε τότε!!. Ακόμα αντηχεί στά αυτιά μου, τό χτύπημα τής καμπάνας τού Αγιο-Λιά , πού εδινε τό σύνθημα ,πρωϊ καί απόγευμα, οτι ηρθε η ωρα γιά σχολείο, καί νά ξεχυθούμε στούς δρόμους , φέρνοντας από τό σπίτι , η.... κλέβοντας καί από ενα δαυλί από κάποια φράχτη, γιά νά τό ρίξουμε στήν ξυλόσομπα πού πάσχιζε , νά ξεστάνει τήν μεγάλη αιθουσα., τής τάξης μας.. Αλλά καί τίς φωνές τών μαθητών.πού ακούγονταν ανάκατες μέ τά τιτιβίσματα, αλλά καί τόν αγριο πόλεμο τών χελιδονιών καί τών (μαυρο-καφέ) πετροχελίδονων ,πού ειχανε τίς φωλιές τους στά κεραμίδια τής στέγης του. Στά διαλείματα,- τό καλύτερό μας μάθημα -,στό μόνο πού ολοι μας παίρναμε αριστα ,τό ασταμάτητο πηλαλητό στό προαύλιό του, πάντοτε  ξυπόλητοι (ναί,ναί) αλλά καί πέρα από  αυτό, ισιαμε τό αλώνι τού Γυφτομήτσιου, οταν ο διπλό-τριπλός χορός τών κοριτσιών,μάς εμπόδιζε, χορεύοντας καί τραγουδώντα εκείνες, φορώντας μερικές ακόμα καί τίς...τσεμπέρες τους..!!.

               Η
μεγάλη  μας ομως χαρά,καί τό μεγάλο πάθος ητανε  στίς εθνικές εορτές , πού ετρέχαμε -- εμείς τά αγόρια-- στά κοντινά ρέματα , γιά νά γυρίσουμε φορτωμένα μέ βουνό από βάγιες , πού στολίζαμε ολη τήν πρόσοψή του, αλλά καί τίς φωτογραφίες τών ηρώων τού 1821 μέσα στίς αιθουσες. Τά χρόνια εκείνα,τά...πέτρινα -- οπως  τά ονόμασαν,καί οχι αδικα-- τά πράγματα δέν ησαντε καί τά καλύτερα, λόγω τών ανωμάλων πολιτικών  καταστάσεων. Πολλές ησαντε οι απουσίες τών μαθητών, γιά νά βοηθήσουν τούς γονείς τους στό σπαρτό, στό λιομάζεμα,στό σκάρο, στό θέρο,  καί κάποιοι στό φύλαγμα τών γιδοπροβάτων, αλλά καί αποχωρήσεις μεσοχρονίς γιά νά ακολουθήσουν τόν βιοπορισμό. Εδώ πρέπει νά προσθέσωμε, καί τήν μερική διακοπή τών μαθημάτων ελλείψει δασκάλων.

Τό πέτρινο στολίδι τού χωριού μας, αν  μπορούσε νά , μιλήσει , θά ελεγε οτι η ιδέα  γιά τήν δημιουργία του, εγεννήθη ενα βράδυ (Ιανουάριος 1930),μέσα στό καφενείο τού Δημ. Αναγνωστόπουλου , οταν οι ενεργοί καί πολύτεκνοι πατριώτες μας, τό εθεσαν σάν απαίτηση στόν περιοδεύοντα επιθεωρητή δημοτικής εκπαίδευσης. Η  ανάγκη- τού ετόνισαν- , ειναι μεγάλη, γιατί οι μέχρι τότε ενοικιαζόμενες αιθουσες πού επληρώνοντο,από τούς ιδιους τούς γονείς τών παιδιών, στό ισόγειο τού δάσκαλου Βασ. Ταλούμη, καί στό σπίτι τού Γεωρ. Γεωργαντά (στόν Αγιο Δημήτρη), δέν εκάλυπταν τίς ανάγκες  τού χωριού, μέ πρόσφατο παράδειγμα τήν υποχώρηση τού πατώματος , καί τόν τραυματισμό  κάποιον μαθητών. Τό αιτημα εγινε δεκτό , αλλά η πατρίδα, δέν ειχε τήν δύναμη νά αναλάβει ενα τέτοιο εργο. Παρά τήν αρνηση αυτή ,τήν επομένη  οι χωριανοί  εκλέγουν ..επιτροπή ανεγέρσεως διδακτικού μεγάρου!!    Πρόεδρος τής επιτροπής εκλέγεται ο ΗΛΙΑΣ  ΑΝΔΡΙΑΝΟΣ, γραμματέας ο ΒΑΣ. ΤΑΛΟΥΜΗΣ (καρυδάς) καί ταμίας ο ΓΕΩΡ. ΤΟΜΠΡΟΣ .
  Πρώτη καί αμεση φροντίδα  τής επιτροπής , ειναι η εξεύρεση χρημάτων, μέ τήν Κοινότητα  πρώτη νά καταθέτει τό ποσό τών 25.000 δραχμών γιά νά ακολουθήσουν καί αλλοι. Δώσανε  ολοι , δώσανε πολλοί , μερικοί από τό υστέρημά τους. Δώσανε καί οι Αμερικάνοι, στούς αλεπάλληλους εράνους πού επακολούθησαν. Εδούλεψαν καί προσωπική εργασία,ολοι οι προγονοί μας, χέρι τό χέρι ο ενας μέ τόν αλλον.  Εδωσε καί τό κράτος 70.000 δραχμές καί 80 θρανία μέ φροντίδα τού Γορτύνιου Γεώρ.. Σακελαρόπουλου, πού ητανε ιδιαίτερος τού υπουργού Παιδείας Γεωρ. Παπανδρέου.
                                          
                                                                                                                  Καί τό ονειρο,επήρε σάρκα καί οστά!! Μέσα σέ επτά (7) μήνες, μπαίνει  ο θεμέλιος λίθος              (15-8-1930) καί σέ συνολικά τριάντα τρείς (33) μήνες, τό ομορφο αυτό χτίριο  ειναι ετοιμο,καί αρχίζουν  τά μαθήματα ( Σεπτέμβριος 1932)  Χρόνος ρεκόρ,γιά τήν δύσκολη εποχή εκείνη,πού τό επέτυχε η δραστηριότητα  τής επιτροπής,καί η θέληση τών πατριωτών. Καί σέ αναγνώριση  τής βοήθειας τού Γεωρ. Σακελαροπούλου,( ιδιαίτερου τού υπουργού)  η Κοινότητα ονόμασε τό τμήμα τού δρόμου από τήν πλατεία Αγίας Τριάδος, μέχρι τά Τομπρεϊκα  σέ οδό Γεωρ. Σακελαροπούλου. Ας ειναι ετούτη μου η γραφή, ενα ευχαριστώ  στούς προγόνους μας, στούς πρωτεργάτες τής  επιτροπής  ανεγέρσεως τού σχολείου, αλλά καί ενας θερμός πατριωτικός χαιρετισμός, σέ ολους  εσάς  συμαθητές, μου,φίλοι μου,αγαπημένοι πατριώτες μου, αγόρια καί κορίτσια , πού κάτσαμε στά ιδια τά θρανία.,καί φάγαμε από τήν ιδια ...λούρα τίς ξυλειές από τήν δασκάλα μας. Καί σέ ενδειξη τιμής , θά κλείσω μέ τά ονόματα τών διδασκόντων, επί τών ημερών μου, πού ειναι, ο Θεόδ. Παπαγεωργίου , η Χριστίνα Κοσιβίνα(:) από τήν Στεμνίτσα, καί οι δύο νύφες τού χωριού μας , η Νίκη Ζαρογιάννη-Γεωργαντά, από τήν Καρύταινα, καί η  Εξακουστή Τσαφαρά- Μπαρμπαλιά , από τά Λαγκάδια, οι οποίες -δυστυχώς- δέν ειχαν ειπεί μεταξύ τους ,ουτε μία καλημέρα, λόγω διαφορετικών πολιτικών πεποιθήσεων!!
                                               
                   ΛΕΩΝΙΔΑΣ   Η.   ΑΝΔΡΙΑΝΟΣ            andrianosleonidas.blogspot.com
( Πηγές μου: οι προσωπικές μου αναμνήσεις --οι διηγήσεις τού πατέρα μου- καί τό βιβλίο ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ τού  πατριώτη μας δάσκαλου Γεωρ. Παπαντωνίου-- Αγία Τριάδα ελέγετο -τότε- η πλατεία λόγω τής υπαρξης εκκλησίας η οποία εκατεδαφίσθη γιά τό πέρασμα τού αμαξιτού δρόμου )

          

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου