ΤΙ ΝΑ 'ΓΙΝΑΝ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ....!!!


                   ΤΙ  ΝΑ  'ΓΙΝΑΝ  ΟΙ  ΦΙΛΟΙ  ΜΟΥ  ;;;          818
Τί νά 'γιναν οι φίλοι μου--τά φιλαράκια τά καλά
αντάμα οπου παίζαμε--σάν ειμαστε παιδιά;
Τά σπουργιτάκια τά μικρά--ενα εδώ κι' αλλο εκεί,
τότε πού χωριστήκαμε--στό σταυροδρόμι τής ζωής.
Ποιά στράτα αλήθεια πήρανε--καί τάχα τί απογίνανε
τά πιό ομορφα κορίτσια--τά γελαστά παιδιά,
μέ τά μεγάλα ονειρα--καί τήν χρυσή καρδιά;
Τού γέλιου τους ο σάλαγος--ποιός ξέρει πού αγροικιέται,
καί οταν τούς αναζητώ--κανείς δέν απλογιέται.
Πόσοι ονειρα γευτήκανε;--καί πόσοι πικραθήκανε;
δραπέτες οταν γίναμε--από τά στέκια τά παλιά
σμάρι θαρρείς πώς ειμαστε--ξενητευτά πουλιά;
Σκορπίσαμε, κι' ουτε ματαβρεθήκαμε 
στόν δρόμο του ο καθένας--αλλοι προκόψανε πολύ,
κι' αλλοι προκόψαν λίγο--κι' αλλοι από μπόρα δυνατή
επέσανε  γονατιστοί.
Κανένας δέν πομπεύτηκε--κακό δέν εβγαλε ονομα
καμμιά δέν παρεστράτησε--καμμιά δέν ελασπώθηκε,
κι' ολοι τους μείναν παστρικοί.
Κάποιοι ταξίδεψαν μακρυά--μέσα στήν νύχτα τήν βαθειά
εγιναν  λέει  αγγελοι  --  καί βγάλανε  φτερά.
Τώρα καινούρια πρόσωπα--βλαστάρια τους θέ  νάναι
πατάνε στά αχνάρια τους--καί τό χωριό κρατάνε.
Νέα κορίτσια δροσερά--μέ ξέπλεκα μακρυά μαλλιά
καί παληκάρια αμούστακα--αντάμα  μέ αυτά
αγώνα κάνουνε τρανόν--μέ τήν ορμήνεια τών γονιών.
Ενα, δύο, τρία, κανένα δέν γνωρίζω--μά τά καλημερίζω
   μέ βουρκωμένη τήν ματιά--τρέχει η σκέψη στά παλιά
κι' ολο  ρωτά,  κι  ολο  ρωτά:
Πού πήγανε; Τί γίνανε;--τά φιλαράκια τά  καλά
τά πιό ομορφα κορίτσια--τά γελαστά παιδιά
       μέ τά μεγάλα ονειρα--καί τήν χρυσή καρδιά ;; 

ΛΕΩΝΙΔΑΣ  Η.  ΑΝΔΡΙΑΝΟΣ
    andrianosleonidas.blogspot.com
( από τήν ποιητική μου συλλογή  ΕΛΛΗΝΙΚΟ  ΤΟ  ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΑΣ)          







      

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου